Περί ανάγνωσης
Αυτή δεν είναι μια σελίδα με κριτικές, προτάσεις ή βαθμολογίες.
Είναι ένα προσωπικό ημερολόγιο ανάγνωσης, ένα μέρος για τα βιβλία που είναι ακόμα μέσα μου μετά την ολοκλήρωσή τους.
Όχι τόσο το πόσο γρήγορα με τραβάει ένα βιβλίο, όσο το τι μου έχει αφήσει.
Μερικά χρειάστηκαν περισσότερο χρόνο. Κάποια απαιτούσαν υπομονή και ιδιαίτερη προσοχή, αλλά φαίνονταν υποσχόμενα από την αρχή. Άλλα τα τελείωσα σε λιγότερο από μια μέρα. Μερικά δεν τα ξαναέπιασα ποτέ μέχρι σήμερα. Ήθελα να διατηρήσω εκείνο το μίγμα συναισθημάτων αναλλοίωτο. Πολλά διαβάστηκαν ξανά και ξανά με το που τα ολοκλήρωνα. Και ω πόσο υπέροχο είναι αυτό.
Δεν θα αναφερθώ στα κλασικά και στις μεγάλες επιτυχίες παλιές ή νεότερες. Είναι ήδη γνωστά και έχουν εξερευνηθεί διεξοδικά.
Αντίθετα, στρέφομαι στα βιβλία που με άγγιξαν πιο προσωπικά. Μέσα από τη γλώσσα τους, την πλοκή τους, τα όσα με έκαναν να σκεφτώ, να νιώσω.
Αυτό το ημερολόγιο δεν είναι πλήρες και πιθανώς δεν θα γίνει ποτέ. Μεγαλώνει αργά, αλλά είναι ακόρεστο, όπως και η ίδια η ανάγνωση.
ΤΟ ΤΥΧΕΡΟ 111383
Αυτό το μικρό διήγημα δεν προοριζόταν να διαβαστεί ως ιστορία.
Είναι κομμάτια από ιστορίες που έμειναν στη μνήμη πολύ καιρό μετά που ο πατέρας μου τελείωσε να τις αφηγείται.
Γράφτηκε για εκείνον, για τη μνήμη που ζει σε κάθε κύτταρο του σώματος και για το τι σημαίνει να επιβιώνεις χωρίς να διαγράψεις το παρελθόν.
Όχι ως μαρτυρία, ούτε ως ιστορία, αλλά ως κληρονομιά.
Συμπεριλήφθηκε στην συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Στο Βαγόνι» των εκδόσεων Λογότυπο.
